Poos

professioneel wachten

In Poos wordt ‘wachten’ als nieuwe olympische sport gepresenteerd. Twee professionele ‘wachters’ doen een gooi naar de gouden medaille ‘kunst-wachten voor paren’. Hun kuur bestaat uit zinloze handelingen en omslachtige acties. Ze peuteren aan een plakbandje, krabben aan een oneffenheidje op de muur en doen synchroon andere onschuldige neurotische handelingen. 
De kuur wordt becommentarieerd door een sportverslaggever. Deze voice-over beoordeelt niet alleen de kwaliteit van het wachten, maar wordt ook loslippig over het privéleven van de twee dames.
Ondertussen bedrijven de twee atleten, perfect op elkaar ingespeeld en vanaf de kant geïnstrueerd door hun trainer, de kunst van het overbodige.
Deze theatrale tijddoding duurt 30 minuten, maar het lijkt wel een volledig uur.

Pers

‘Een hilarische voorstelling. Door het theatergebeuren in een andere context te plaatsen krijg je een bijzonder aantrekkelijke dubbelgelaagdheid van je perceptie.’ (De Standaard, maart 2002)

‘De bewegingen en mimiek in Poos zijn niet mis te verstaan. Elk detail, hoe minimaal ook, is overdacht. Alledaagse sulligheid en saaiheid krijgen onder handen van Gritter en Van der Sijs een heroïsch kransje.’ (Brabants Dagblad, juli 2000)

‘Goed bedacht en heel goed gespeeld, vol subtiele humor en met een mooie balans tussen minimalisme en herkenbaarheid’. (Nieuwsblad van het Noorden, augustus 2000)
Amersfoortse Courant, 8 juli 2000 

‘Ze zijn ijzersterk, het is eigenlijk een soort dansvoorstelling, twee vrouwen die perfect synchroon ‘verveling’ dansen.’ (Morgenster Terschelling, juni 2000)

‘Wie tijdens de Winterspelen graag naar Joan Haanappels inzichten luistert over wat er tijdens de korte kür gebeurt, kan de melige versie hiervan onmogelijk missen.’ (Parool, augustus 2000)
 

Concept en spel: Liesbeth Gritter en Mette van der Sijs 
Techniek en spel: Klaas Paradies en Thomas Reineke 

Poos is mede mogelijk gemaakt door het VSBFonds en Mama Cash